Op 8 maart, Internationale vrouwendag, stonden we stil bij de strijd die onze grootmoeders en moeders hebben gevoerd. De strijd die gezorgd heeft dat de kracht van de vrouw niet langer werd onderschat, maar erkend. De strijd die de vrouw de kans heeft gegeven om haar plaats in de samenleving in te nemen.
Mannen en vrouwen hebben recht op eerlijke en gelijke behandeling. Het recht om gehoord te worden, het recht om volwaardig deel te nemen aan een democratisch leven.
Maar laat ons eerlijk zijn: zo’n dag als 8 maart heeft alleen betekenis als we ook bereid zijn om kritisch naar onszelf en naar ons beleid te kijken.
Gelijkheid tussen vrouwen en mannen is een opdracht voor elke overheid, en dus ook voor ons als lokaal bestuur hier in Genk. Op papier zijn vrouwen en mannen gelijk. Maar in de realiteit zien we dat er nog steeds drempels bestaan. Drempels op vlak van veiligheid, op vlak van representatie, in de verdeling van zorg en in hoe vrouwen nog altijd worden bekeken in onze samenleving. En die realiteit stopt niet aan de deur van het stadhuis. Ook in onze stad ervaren vrouwen nog steeds onveiligheid in de publieke ruimte. Genderstereotypen bepalen nog te vaak welke rollen vrouwen en mannen “horen” op te nemen. En ondanks alle vooruitgang blijft de participatie van vrouwen in het democratisch proces achter.
Dat zijn geen abstracte problemen. Dat zijn concrete signalen dat er nog werk aan de winkel is. Net daarom moet een lokaal bestuur meer doen dan alleen goede intenties uitspreken.
Het moet actief het verschil maken, door:
- bewustwording te creëren;
- stereotypen te doorbreken;
- veiligheid in onze straten en publieke ruimtes ernstig te nemen;
- geweld in al zijn vormen te bestrijden;
- vrouwen te ondersteunen om hun plaats op te nemen in het maatschappelijk en politiek debat.
Want een stad die echt vooruit wil, kan het zich niet permitteren om de helft van haar talent onbenut te laten.
Daarom vraag ik u het volgende:
1. Is het stadsbestuur bereid om een opleidingsprogramma te voorzien voor personeel rond het herkennen en vermijden van vooroordelen, stereotypen en discriminerende taal en beelden in zijn communicatie?
2. Is de stad bereid om bewustmakingscampagnes te plannen die stereotypes rond zorgtaken doorbreken en een evenwichtige taakverdeling promoten?
3. Welke strategieën ontwikkelt of plant de stad om de veiligheid van vrouwen te verhogen in het openbaar domein? Denk aan verlichting, inrichting van straten en pleinen, meldpunten, preventie-initiatieven en samenwerking met politie.
4. Hoe garandeert de stad een nultolerantiebeleid tegen geweld – online, verbaal en fysiek?
5. Zal de stad tijdig een campagne opstarten om vrouwen te stimuleren hun stemrecht te gebruiken en actief deel te nemen aan het democratisch en maatschappelijk proces?